ମୋର ୧୧୦ କିଲୋଗ୍ରାମର ସାବତ ମାଆ ତାଙ୍କ ମୁଏସ୍ଲି ପାଇଁ କିଛି କ୍ଷୀର କ୍ଷୀର ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦୁଧରେ କିଛି ବୀର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷୀର କ୍ଷୀର ଦେଇଥିଲି, କାରଣ ଆମେ ପରିବାର!

ସ୍କିନି ସ୍କୁଲରୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରି ଆସିଲା ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଖୁସି, 110 କିଲୋଗ୍ରାମର ସାବତ ମାଆ (ହଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଓଜନ କଲେ!), ଲିଲା ଲଭଲିଙ୍କ ଆଗ୍ରହୀ ଯତ୍ନରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାଙ୍କ ସାବତ ପୁଅ ଭୋକିଲା ଜାଣିବା ପରେ, ସେ କିଛି ଶସ୍ୟ ତିଆରି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକ ସମସ୍ୟା ଅଛି - କ୍ଷୀର ନାହିଁ। "କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ," ମା ଭାବନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ 30 କିଲୋଗ୍ରାମର ସ୍ତନ (ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ)ରୁ ହଜିଯାଇ ହତାଶ ହୋଇ କ୍ଷୀର ପିଅନ୍ତି। ପୁଅ ତାଙ୍କ ଯତ୍ନବାନ ମହିଳାଙ୍କୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଶାନ୍ତ କରେ: ସେ ଚୁଲିରେ ପିଟି ପିଟି, ଚର୍ବିରେ ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦିଏ, ଏବଂ ବିଛଣାରେ ଡ୍ରମ୍ ବଜାଏ, ତାଙ୍କ ସ୍ତନ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବାର ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଶେଷରେ, ସମସ୍ତେ ଖୁସି: ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ଖାଇଗଲା ଏବଂ ଚୁଚୁମିଲା, ଯିଏ ଚିନ୍ତା ଦେଖାଇଲା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଆସିଗଲା। ଏକ ଖୁସି ଏବଂ ଘନିଷ୍ଠ ପରିବାରରେ ଏହା ଏମିତି ହେବା ଉଚିତ!