ମୋର ସାବତ ଭଉଣୀ, ଶାଶା ଏତେ ବଡ଼ ହୋଇଗଲାଣି! ସେ ଗାତରେ ମଧ୍ୟ ଫିଙ୍ଗିଦିଏ।

ମୋର ସାବତ ଭଉଣୀ, ସାଶା ପାଇଗେ, ସ୍କୁଲ ପରେ ଗାଁ ଛାଡି ସହରକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁରା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖି ନଥିଲି। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ, ସାଶା ତାଙ୍କୁ "ଜଙ୍ଗଲୀ ନାଇଟ୍ ଲାଇଫ୍" ବୋଲି କହିଥିବା କଥାରୁ ବିରତି ନେବାକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲେ। ମୋ ଭଉଣୀ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା: ସେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ କେବଳ ତାଙ୍କ ହାତରେ ନୁହେଁ ବରଂ ତାଙ୍କ ଗୋଡରେ ମଧ୍ୟ ଟାଟୁ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜଙ୍ଘରେ, ଟାଟୁଟି ଏକ ଅଣ-ରୁଷିଆନ୍ ଶିଳାଲେଖ ଥିଲା। ସାଶା ମୋ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ: "ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ସହିତ ଗୋଟିଏ ଗେଟରେ ପ୍ରବେଶ କର ନାହିଁ - ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି!" ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପଚାରିଲି ଯେ ସେ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ଗେଟ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ମୋ ଭଉଣୀ କେବଳ ରହସ୍ୟମୟ ଭାବରେ ହସିଥିଲା। ନା, ମୋର ମଧ୍ୟ ଟାଟୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର କାନ୍ଧରେ କାରାଗାରର ଟାଟୁ ଅଛି। ଯଦି ସେମାନେ ମୋତେ କମ୍ବାଇନ୍ ହାର୍ଭେଷ୍ଟରରୁ ଡିଜେଲ୍ ଚୋରୀ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଧରିବେ, ତେବେ ମୁଁ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ସହିତ ମୋ କୋଠରୀ ଭିତରକୁ ଯାଇପାରିବି। ମୁଁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି ଯେ ଶାଶା ପ୍ୟାଣ୍ଟି ବିନା କୁଡ଼ିଆରେ ବୁଲିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲା। ଗୋଟିଏ ଦିନ, ମୋ ଭଉଣୀ ଆଲମାରୀ ଆଗରେ ଆଣ୍ଠୁ ମାଡ଼ି ବସିଲା, ଏବଂ ମୋର ନଜର ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର, ସୁସ୍ୱାଦୁ ଲବିଆ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହା ପିଚ୍ ପରି ରସରେ ଫୁଲି ଯାଇଥିଲା। ଏହା ମୋ ପ୍ରେମିକା, 54 ବର୍ଷୀୟା କାଉଗାର୍ଲ ଲେନାଙ୍କ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ପରି ନୁହେଁ। ମୁଁ ମୋର ବୁଦ୍ଧି ହରାଇଲି, ଏବଂ, ମୋ ପାଖରେ, ଏକ ପ୍ରାଚୀନ, ଆଦିମ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହୋଇ, ମୁଁ ମୋ ଭଉଣୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲି। ଶାଶା ମୋ ହାତ ଧରି ମୋତେ ପ୍ରେମର ପଥ ଦେଇଗଲେ, ଯାହା କେବଳ ଜଣେ ଅଭିଜ୍ଞ ସହର ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ଥିଲା, ଏବଂ ଯାତ୍ରାର ଶେଷରେ, ସେ ମୋତେ ଏକ ଗଛରୁ ଟାଣି ଆଣି ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଦେଖାଯାଉନଥିବା ଏକ ନିଷିଦ୍ଧ ଫଳ ପ୍ରଦାନ କଲେ, ଯାହାକୁ "ମଳା ଯୌନ" କୁହାଯାଏ। ତାଙ୍କ କଲରବୋନରେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ଯ୍ୟ ଘଷି ସେ କହିଲେ ଯେ ଏହା ହିଁ ସେ ଗତ ଦୁଇ ଦିନ ଧରି ହଜିଯାଉଥିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ପଚାରିଲେ ଯେ ମୋର କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ଅଛନ୍ତି କି, ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ଜଣ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସେ ନିଷିଦ୍ଧ ଫଳ ଦେଇପାରିବେ। "କେବଳ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ଗୋଡରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା ବାକ୍ୟାଂଶଟି କହିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କର!" ମୋ ଭଉଣୀ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ। ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ ସେ କ’ଣ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବି।