ମୋ ସୁନ୍ଦରୀ ଏକ ବୈଠକ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା - ମୁଁ, ହଙ୍ଗଓଭର, ତାଙ୍କ ଭିତରେ କ୍ୟୁମ କରିଦେଲି।

ମୁଁ ଉଠିଲି - ଏହା ଏପରି ଥିଲା ଯେପରି ଗ୍ନୋମମାନେ ମୋ ଖପୁରୀରେ ଏକ ସ୍ଲେଜହାମର୍ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ। ମୋ ଆଖି ବିନ୍ଧା ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ମୋ ଦେବୀ, ଏକ ଟାଇଟ୍ ଡ୍ରେସ୍ ପିନ୍ଧି, ଷ୍ଟିଲେଟୋସ୍, ବ୍ୟାକପ୍ୟାକ୍ ରେ ଦୁଇଟି ତରଭୁଜ ପରି ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡି, "ଭେଟ" ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ମୁଁ, ଏକ ସବୁଜ ଜୋମ୍ବିର ମୁହଁ ସହିତ, ବିରକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲି, "ବାଦ୍! ତୁମେ କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛ, କ୍ଲୋଇ ଚାଷ୍ଟନାୟା?" ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମଦ୍ୟପ ପରି ତାଙ୍କ ଶେଷ ବୋତଲ ସହିତ ଧରି ବିଛଣାକୁ ଟାଣି ନେଇଗଲି। ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ମୁଁ ଡେରି କରିବି!" କିନ୍ତୁ ଆଜି ସକାଳେ ତିନି ଲିଟର ବିୟର ପରେ, ମୁଁ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିଛଣା ଉପରେ ଠେଲି ଦେଲି - ଏହା 90 ଦଶକର ମୋ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ଗାଡି ପରି କର୍କଶ ହୋଇଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ବସଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲି!" ଏବଂ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅଛି: "ସେ ଏବେ ତୁମର ମାଲିକ ନୁହଁନ୍ତି।" ଆମେ ହାଇପରଆକ୍ଟିଭ୍ ବ୍ୟାଜର ଯୋଡ଼ା ପରି ଫର୍ନିଚରକୁ ଚାପୁଡ଼ା ମାରୁଛୁ। ତାଙ୍କ ସ୍ତନ ଉଛୁଳୁଛି, ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡି ମୋର ପ୍ରୟାସକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି... ମୁଁ ଆସିଲି, ଶେଷ ରୋମାଣ୍ଟିକ ପରି, ତାଙ୍କ ଭିତରେ, ଏବଂ ସେ କହୁଛନ୍ତି: "ଏବଂ ମୁଁ ଏବେ କିପରି ଯିବା ଉଚିତ?" ମୁଁ ହ୍ୟାଙ୍ଗଓଭର ସହିତ ହସୁଛି: "ତାଙ୍କୁ କୁହ ଯେ ସେ ହଙ୍ଗା ଥିଲା ତେଣୁ ଡେରି ହୋଇଗଲା।" ସେ ଛେପ ପକାଇଲା, କିନ୍ତୁ ହସିଲା। କି ଏକ ଖରାପ ସକାଳ - ଏକ ହ୍ୟାଙ୍ଗଓଭର ଏବଂ ଏକ ଖରାପ କାମ!